Er is veel gezegd op mijn werk. Dat hoorde ik van mijn leidinggevende. Ik was in tranen en erg boos! Een dag later heb ik een mail gestuurd naar mijn werk:

Hallo allemaal,

Afgelopen donderdag ben ik op de Stalkaarsen geweest. Tijdens een gesprekje met Ria werd mij duidelijk dat er door collega’s veel over mijn doen en laten tijdens mijn ziek zijn wordt gesproken.

Zeer weinig collega’s hebben de moeite genomen mij te vragen waarom ik bepaalde dingen wel of juist niet doe, maar trekken zelf conclusies. Daar ben ik erg verdrietig van en maakt me ongelofelijk boos.

Even voor de duidelijkheid: Ik ben ziek. Moe, geen energie, hele zere benen, eczeem, duizeligheid, vergeetachtigheid. Dat is ontzettend moeilijk voor mij. De hele dag is een gevecht. Elke minuut moet ik plannen. Als ik dat ene doe, kan dat andere dus niet enz. enz. Mijn kracht is dat ik probeer zoveel mogelijk positieve dingen te zoeken in elke dag. Ik voel de neiging om mezelf nu te gaan verdedigen wáárom ik bepaalde dingen doe, maar ik doe het niet.

Het enige wat ik nog graag kwijt wil is dat ik het ontzettend jammer vind dat er zo achter mijn rug om over mij wordt gepraat.

Elle

Is toch een duidelijke mail?(met dank aan Jaqueline) Tot mijn verbazing kwam er geen enkele reactie. Dat was weer erg teleustellend.
Na 3 dagen belde mijn leiding gevende op n moment dat ik de telefoon niet op kon nemen. Ze sprak mn voice in en vroeg of ik die middag nog kon bellen om een afspraak te maken. Ik een sms gestuurd dat ik zou bellen als ik weer thuis was. Dit ook keurig gedaan en aan een collega gevraagd of ze door wilde geven dat ik thuis was en dat er gebeld kon worden. Wat niet gebeurde....dus een hele middag in spanning gezeten en om 21 uur maar een mail gestuurd.
Volgende ochtend: word wakker gebeld, of ik naar het werk kan komen. Natuurlijk kan ik dat en zo gebeurd. Ik stap erg zenuwachtig binnen. Het was alsof ik in een soap serie binnenstapte. Ook ik speelde maar mee in dat toneelstuk. Wat waren we leuk en gezellig. (ja, het was koud vannacht en ja ik wilde wel koffie...)
Uiteindelijk kwam het toch tot een gesprek(je) want wat ik nog niet wist...er werd maar door 1 collega wat over mij gezegd (alsof dat niet erg is) en niemand twijfelde ineens aan mijn ziek zijn. Bij alles wat ik aangaf als heel vervelend te ervaren kreeg ik een "ja, maar ik..." kortom, het ging helemaal niet om wat ik ervan vond(vind) het ging over het schoon vegen van je eigen stoepje (om maar even in balkenende termen te blijven)
Inmiddels heb ik een kaart van het team gekregen, geschreven NA dat ik vorige week aangegeven had dat er maar 1 kaart was gestuurd. Ach, om de 3 maanden een kaart is ook regelmatig, toch?? Op die kaart staan onzinnige dingen als....geniet van de vogels in je tuin...
Was er zo van van slag dat ik thuis een borrel heb genomen! Dat deed me (ons) goed!!
dat na 8 dagen alcohol vrij zijn..(kwam wel hard aan!! maar smaakte erg lekker)
En.....nog helemaal niks van collega's gehoord hoor!!